İnsanlar günlük yaşamlarında protezlerini nasıl kullanıyorlar? İnsanların yaşam kalitelerini nasıl etkilediğimizi gerçek yaşam hikayelerinden öğreneceksiniz.

Şimdilik yurtdışından alınan deneyimleri veriyoruz. Pek yakında Türkiye'den de gerçek deneyimleri yine burada yayınlayacağız.

C-Leg ile Himalayalarda: Irmgard Timpenin, sağ bacağı kaza sonrası diz üstü seviyeden ampute olmuş. Kazadan 2 yıl sonra Himalayalara tırmanma amaçlı gitmişler. Tırmanma ekibi ile birlikte Irmgard daa yürüyüşe başlamış. Diğer tırmanma ekibinden tek parkı sırt çantasını kendinin taşımamasıymış. Rehber Sherma Sonam ilk defa protez kullanan birinin yürüyüşe katılması sebebiyle epey şaşırmış. Iki gün sonra 3450 metredeki Namche Bazarda (Sargamada daki en büyük ulusal park) arkadaşları ile konaklamak amaçlı buluşmuşlar. 4000 metre seviyesine kadar tırmanmış. Döndükten sonra rehberi Sonam bir dahaki sefere Everestin tepesine (6000 metre) çıkabileceğini ifade etmiş. Irmgard uçaga binerken bagaj kontrolünde protezin pili, kabloları, elektrik malzemeleri ve metal parçalarının bulunduğu kutuyu açıklamak zorunda kaldığına sinirlendiğini ifade ediyor.

Atlantikte Yelken Rallisi: 2005'te "Atlantic Rally for Cruisers”. adında en büyük transatlantik yelken olayı yaşandı. Kanarya Adaları'ndan Karayiplere yaklaşık 3000 deniz mili yol yapılan bu yolculukta Spirit of Juno adındaki teknede 14 adam vardı. Bu adamların ortak özelliklerinden biri, hepsinin bacak apmütasyonu olmasıydı.

Yolculuğun başından itibaren bir sürü aksilikler birbirini kovaladı. Teknenin yolculuğun başlangıç noktasına getirilmesi sırasında fırtınaya yakalanması nedeniyle ciddi hasar gördü. Üstünkörü hızla yapılan tamirattan ancak 3 gün sonra denize açılabildiler. Hemen ardından motorda sorun çıktı. Motordan sızan mazot içme sularına bulaştı ve 4 gün boyunca yelkenciler mazot kokusu içinde seyahat edip uyudular.

10 gün sonra tekne ve tükenmiş mürettebatı Las Palmas limanına girebildi. Erzak ikmali yaptılar, yelkenleri onardılar, motoru tamir ettiler ve hepsinden önemlisi protezlerini kontrol ettiler. Mürettebattan bazıları çok yakın zamanda bacaklarını kaybetmişti ve bu yolculuğu başarmaları halinde en yüksek performanslarını göstermiş olacaklardı. Yaklaşık üç haftada cihazlarını tamamen tamamen unuttular. Fırtınalar patladığında ve azgın dalgalarla boğuşurken güvertede kalmak için hayli çaba gösterdiler. Okyanus suyunun püskürdüğü yüzeyde basacak bir yer bile bulmak hiç de kolay bir şey değildi.

Bunca engele ve sıkıntıya rağmen yaratıcılık ve espiri anlayışları ortamı eğlenceli kıldı. Buzdolaplarının gücünü kaybetmesi nedeniyle, mürettebatın etleri bozulmasın diye silip süpürmesini "Atkins diyeti" diyerek espiriyle karşıladılar.

Spirit of Juno 9 Aralık 2005'te St. Lucia limanına girdiğinde bu 14 adam yarış teknesinin hedefine ulaşmasından çok daha uzak bir hedefe ulaşmışlardı: "Biz bir uzvun kaybedilmesinin aktif yaşamdan uzaklaşılması için yeterli bir neden olmadığını kanıtlamaya çalıştık." Hemen hiç kimse onların bunu başaramadıklarını iddia edemez.